غریبانه

توی ساحل روی شن ها قایقی به گل نشسته

یکی با چشم گریون گوشه ای تنها نشسته

نگاه پر اضطرابش به افق به بی نهایت

ساکته اما تو قلبش داره یه دنیا شکایت

باورش نمیشه عشق و همه دنیاش زیر ابه

تنهامونده توی ساحل زندگی براش عذابه

خاطرات لب دریا دیگه از یادش نمیره

همه دنیاش زیر اب و خودشم به غم اسیره

دست بیرحم زمونه عشق شو برده به دریا

حالا از خودش میپرسه می یادش ایا ایا

تقدیم به همه ی عاشق های دل شکسته

انتظار

هر جا که باشم یاد تو بر من سایه افکنده است و باران عشق تولحظهای قطع نمیشود

تو سالهاست در کلبه ی دلم سکنی گزیدهای ومن مسافر همیشگی هستم که در پی تو

و برای یافتنت همیشه در راهم شاید که دیدار تو در شهر عشق ها ی پاک باشد

رویای تو

دلم که بهانه ات را می گیرد به خواب میرود تا رویای تو را ببینم اما رویا دیدنت هم دلم

را میلرزاند بیدار که میشوم ارزوی خوابیدن دارم و هر گاه رویای تو نباشد کابوس بی تو

بودن رهایم نمیسازد ایکاش کابوس جدائی هایت به پایان برسد

افسوس

اه اه اه باز میرسد فردا از راه باز لحظه ها می دانند عطش رویای مرا باز فردا روی

قلب غروب پنهان میشود افسوس رویاهای شیرین تو هر خوابی را بر هم میزند

و شب میپیماید راه دراز تا صبح بیداری وجدایی را

دریا

ای دریا این همه تلاش وکوشش برای چیست که شب وروز

خود را به صخره ها میکوبی وناله وفریاد میکنی وکف بر

دهان می اوری وانگاه از پس سنگ های سرد ودل سخت

و شن های نرم که میانشان هزاران صدف کوچک جان

سپرده پای پس می کشی و در خود فرو میروی

به من بگو چه شکوه داری

............

غربت

غربت مفهوم تازه ای ندارد همیشه غربت غربت است انجا احتیاجی

به فرهنگ لغت نیست اگر حرفی هم نزنی همه زبانت را می فهمند

........

به تو می اندیشم

کاش میدانستی....کاش میدانستی وقتی امدی سکوت پاییزی را شکستی

و پایان بخش خواب یلدایی اقاقی هابودی کاش می دانستی وقتی امدی

نوید تولد را به برگ ها ی نارنجی احساس دادی

در بنبست زندگیهای هوی عقل رابه سکوت وا می دارم واز چشمه ی

احساس مشتی رویا بر میدارم وحقیقت تلخ گذشته ها را میشویم تا

شایدچند صباحی خوش باشم کاش دستی به نیرو مندی معجزه یاریم

میکردتا رویاهایم را رنگ واقعیت بزنم

.....

مناجات

ای که در تاریکی وظلمت شب صادقانه به ناله هایم گوش سپردی

و دستان خالیم راازلبریز از رحمت خودنمودی که مرا اموختی

همیشه به یادت باشم ولحظه ای از یادت غافل نشوم وگاه و بی گاه

در خانه ات را بکوبم پناهم باش وچراغ روشنت رااز من دریغ مدار

بنده ی حقیر تو عنایت